วันนี้วันที่สามกรกฎาคม ๒๕๕๒
หลังจากที่เดินเล่นไปมา? ระหว่างตึกครุกับตึกพระเทพ
ก้นั่งรถไฟเข้ากรุงเทพ เมารถไฟพอเป็นกระษัย
แล้วก้เดินเล่นสยาม กับพอล! ฮี๊วว ว ว ว ววว~
แล้วก้ไปตาต้าหาหมี่กะกานต์
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นวันนี้!
ประเด็นวันนี้คือ ขากลับ,
พอกานต์เดินมาส่งตรงสถานีรถไฟฟ้าเสร็จปุ๊ป
แต๊ะบัตรผ่านปั๊บบ บ บบ
ก้เดินขึ้นข้างบนเพื่อไปรอรถ
ระหว่างนั้น เหลือบเห็นลุงยามกำลังคุยกับฝรั่งหลงคนนึง
ฝรั่งแม่งกำลังร้องไห้ด้วยดิ
ด้วยความที่หน้าตาอินเตอร์ที่สุดในโลก
ลุงยามแม่งเลยกระดิกนิ้วขอความช่วยเหลือ
เรียกตัวไปให้พูดกับฝรั่งหน่อย
เด็กครุอิ๊งอย่างเรา!
อยากเดินหนีชิบหายเลยแสด.. แต่ไม่ได้สิ!!
เรามันเด็กภาษา! เมเจอร์ภาษาอังกฤษ!!!
เดินหนีฝรั่งอย่างนี้มันเสียหายยยยยยยยยยยยยย
ไปๆ มาๆ พอรุ้ว่าฝรั่งเค้าจะลงอ่อนนุชเหมือนกัน
คุณยามแกผลักดันฝรั่งมาให้เฉยย
เห้อออออ งานเข้าแต่ปีหนึ่ง
ยังไม่ทันเซียนเล้ยย TT
เลยกะเอาคำๆ มาร้อยเรียงเป็นประโยค
แต่ ชิทท! คำศัพท์ก้จำไม่ค่อยได้
จำได้แต่ชีเค้าชื่อ ลูซเซ อะไรไม่รู้
เราเลยเดินทางไปด้วยความเงียบ!
เงียบ แบบเงียบมากอ่ะ
เงียบจริงๆน้ะ
เงียบแบบที่สุดในโลกอ่ะ
ไม่กล้าพูดอะไรกับชีเลยอ่ะ
เพราะแบบชีแกร้องไห้อยู่อะไรงี้
(ความจริงคือแบบ บนรถไฟฟ้าคนมันเยอะ
ไม่มั่นใจในภาษาอังกฤษ ฮ่าๆ)
ชีก้ถามอะไรนิดหน่อย
ก็พูดอะไรกันไปพอกรึ่มๆ
จนได้ยินเสียงสวรรค์! เน๊กสะเตชั่นน ..อ่อนนนุชชชชชช~
กิ๊สๆ ><
ก้เลยแบบ พาชีไปส่งป้ายรถเมล์
ยู แคน เทค แท๊กซี่ ทู สุวรรณภูมิค่า า
ชีก้ไหว้ๆ ขอบคุณนะค๊า าๆๆ
เอาจริงกลับมานั่งคิด
เรียนภาษาแต่กลัวฝรั่งงี้
จะได้อะไรล่ะทีนี้
นั่นดิ,
จะได้อะไรกันนนนนนนนนนนนนน น?
ไม่ได้การรรรรรรรรร
ต้องหาแฟนฝรั่ง!!
เห้ย, ไม่เกี่ยว!
เพราะกูเป็นพี่มึงไง น้องรัก..
555555555555555555
แค่มึงคิดกุก้สามารถรุ้ได้
อิอิอิอิ